user_mobilelogo

Powołanie

nasza praca - grafika losowa

fig.r.jpg

Zapraszamy

wieczernik modlitwy

Najbliższy Wieczernik
17 listopada
(wyjątkowo 3-ci poniedziałek miesiąca)
19:00 Msza święta
a bezpośrednio po niej
Adoracja Najświętszego Sakramentu.

Film o S.Konsolacie

 

Razem z nami

Odwiedza nas 2 gości oraz 0 użytkowników.

REGUŁA ŚW. KLARY

[Bulla papieża Innocentego IV]
[Prolog]

Biskup Innocenty, sługa sług Bożych, zasyła pozdrowienie i błogosławieństwo apostolskie umiłowanym w Chrystusie córkom, opatce Klarze i innym siostrom klasztoru św. Damiana w Asyżu. Stolica Apostolska przychyla się zwykle do po-bożnych pragnień proszących i udziela łaskawego poparcia ich słusznym prośbom. Zwróciłyście się do nas z pokorną prośbą, abyśmy wzmocnili naszą powagą apostolską waszą regułę, według której macie żyć wspólnie w duchowej jedności, zachowując ślub najwyższego ubóstwa. Regułę tę, daną wam przez świętego Franciszka i przez was dobrowolnie przyjętą, nasz czcigodny brat, biskup Ostii i Velletry, uznał za godną zatwierdzenia, jak o tym mówi jasno list tegoż biskupa. Przychylając się więc do waszych pełnych szacunku próśb, aprobujemy decyzję tegoż biskupa, potwierdzamy powagą apostolską i mocą niniejszego pisma obwarowujemy. Treść tego listu przytaczamy tu dosłownie, brzmi on tak:
«Rajnald, z miłosierdzia Bożego biskup Ostii i Velletry, najdroższej w Chrystusie matce i córce, pani Klarze, opatce klasztoru św. Damiana w Asyżu, i jej siostrom, tak obecnym jak przyszłym, zasyła pozdrowienie i ojcowskie błogosławieństwo. Umiłowane córki w Chrystusie, wzgardziłyście przepychem i przyjemnościami świata i wstępując w ślady samego Chrystusa i Jego najświętszej Matki wybrałyście życie w klauzurze i w ubóstwie, aby wolnym sercem służyć najwyższemu Panu. Dlatego my, polecając Panu wasze święte postanowienia, pragniemy udzielić waszym świętym pragnieniom łaskawego poparcia z całą ojcowską życzliwością. Przychylając się do waszych pobożnych próśb, sposób życia w świętej jedności i najwyższym ubóstwie, który podał wam do zachowywania słowem i na piśmie święty wasz Ojciec Franciszek, powagą Ojca świętego i własną wam wszystkim w tym klasztorze przebywającym i tym, które po was przyjdą, niniejszym pismem zatwierdzamy na zawsze». Oto tekst tej reguły:

[Rozdział I
W Imię Pańskie zaczyna się reguła życia sióstr ubogich]

1 Oto jest reguła życia zakonu sióstr ubogich, założonego przez świętego Franciszka: 2 zachowywać świętą Ewangelię Pana naszego Jezusa Chrystusa, żyjąc w posłuszeństwie, bez własności i w czystości. 3 Klara, niegodna służebnica Chrystusa i roślinka świętego Ojca Franciszka, przyrzeka posłuszeństwo i szacunek papieżowi Innocentemu i jego prawnym następcom, jak również Kościołowi Rzymskiemu. 4 I jak na początku u nawrócenia wraz ze swymi siostrami przyrzekła posłuszeństwo świętemu Franciszkowi, tak też obiecuje zachowywać je nieskazitelnie wobec jego następców. 5 Również inne siostry są zawsze zobowiązane do posłuszeństwa następcom świętego Franciszka, siostrze Klarze i innym opatkom prawnie po niej wybranym.

[Rozdział II
Kandydatki i sposób ich przyjmowania]

1 Jeśli jaka osoba za Bożym natchnieniem przyjdzie, chcąc przyjąć nasze życie, opatka jest zobowiązana zapytać wszystkie swoje siostry o zgodę; 2 jeśli większość sióstr się zgodzi, może ją przyjąć, po uzyskaniu pozwolenia kardynała protektora. 3 Przed przyjęciem ją sama wybada lub komu innemu każe wybadać z zakresu wiary katolickiej i sakramentów Kościoła. 4 Jeśli kandydatka wierzy w to wszystko i chce wiernie wyznawać i zachowywać wytrwale aż do śmierci; 5 jeśli męża nie ma albo - jeśliby miała - ten wstąpił już do zakonu z upoważnienia biskupa diecezjalnego i złożył ślub czystości; 6 jeśli także podeszły wiek lub słaby stan zdrowia albo tępota umysłu nie przeszkadza jej w za-chowaniu naszego życia, 7 wtedy należy jej wyłożyć starannie zasady naszego życia. 8 Jeśli kandydatka się nadaje, trzeba jej powiedzieć słowa świętej Ewangelii, aby poszła i sprzedała wszystko co ma, i starała się rozdać to ubogim (por. Mt 19,21). 9 Jeśli nie może tego uczynić, wystarczy jej dobra wola. 10 Ani opatka, ani inne siostry nie powinny się zajmować dobrami doczesnymi kandydatki, tak, żeby mogła ona swobodnie nimi rozporządzać zgodnie z natchnieniem, jakie otrzyma od Pana. 11 Gdyby jednak prosiła o radę, należy ją posłać do jakichś osób roztropnych i bojących się Boga (por. Dz 13,16), aby za ich poradą rozdała swe dobra ubogim. 12 Potem, po obcięciu włosów i zdjęciu ubrania świeckiego, opatka da jej trzy tuniki i płaszcz. 13 Od tej pory nie wolno jej wychodzić z klasztoru bez pożytecznego, rozumnego, wyraźnego i wiarygodnego powodu. 14 Po roku próby niech będzie dopuszczona do posłuszeństwa, przyrzekając zachować na zawsze życie i regułę naszego ubóstwa. 15 W czasie próby żadna nie powinna otrzymać welonu. 16 Siostry mogą nosić fartuchy dla schludności i ułatwienia w pracy i w posługiwaniu. 17 Opatka niech roztropnie zaopatruje je w odzież według osobistych potrzeb, miejsca, pory roku i klimatu, jak tego konieczność będzie wymagała. 18 Młodym dziewczętom, które zostały przyjęte do klasztoru przed osiągnięciem przepisanego wieku, należy obciąć włosy 19 i po zdjęciu ubrania świeckiego nałożyć suknię podobną do zakonnej, według uznania opatki. 20 Po dojściu zaś do odpowiedniego wieku, niech otrzymają tunikę jak inne i złożą profesję. 21 Dla nich i dla innych nowicjuszek opatka starannie wybierze mistrzynię spośród roztropniejszych sióstr całego klasztoru, 22 aby je pilnie uczyła świętości życia i dobrych obyczajów zgodnie z naszą profesją. 23 Ten sam sposób należy zachować przy badaniu i przyjmowaniu sióstr usługujących poza klasztorem; siostry te mogą jednak nosić obuwie. 24 Żadna kobieta nie może mieszkać z nami w klasztorze, jeśli przedtem nie została przyjęta w sposób zgodny z naszą profesją. 25 Przez miłość Najświętszego i Najmilszego Dzieciątka, owiniętego w bardzo biedne pieluszki i złożonego w żłóbku (por. Łk 2,7.12), oraz przez miłość Jego Najświętszej Matki, upominam, proszę i zachęcam moje siostry, aby zawsze nosiły ubogie odzienie.

[Rozdział III
Oficjum Boskie, post, spowiedź i Komunia św.]

1 Siostry umiejące czytać niech odmawiają Boskie oficjum według zwyczaju braci mniejszych, ale nie śpiewając; dlatego mogą mieć brewiarze. 2 A gdyby które z nich, dla słusznego powodu, nie mogły niekiedy odmówić godzin, mogą, jak inne siostry, odmówić Ojcze nasz (Mt 6,9-13). 3 Te zaś, które nie umieją czytać, i odmawiają za jutrznię dwadzieścia cztery Ojcze nasz za laudesy pięć, 4 za prymę zaś, tercję, sekstę i nonę, za każdą z tych godzin po siedem; za nieszpory dwanaście, za kompletę siedem. 5 Za zmarłych niech mówią na nieszpory siedem Ojcze nasz i po każdym - Wieczny odpoczynek (por. Ezd 2,34-35), na jutrznię dwanaście, 6 podczas gdy siostry umiejące czytać mają obowiązek odmówić oficjum za zmarłych. 7 Gdy zaś umrze siostra z naszego klasztoru, od-mówią pięćdziesiąt Ojcze nasz. 8 Siostry powinny pościć zawsze. 9 Jednak w święto Bożego Narodzenia, w jakikolwiek dzień ono przypadnie, mogą się posilić dwa razy. 10 Siostry bardzo młode i słabe oraz pracujące poza klasztorem może opatka według swego uznania od postu miłosiernie zwolnić. 11 W razie oczywistej konieczności siostry nie są obowiązane do postu cielesnego. 12 Przynajmniej dwanaście razy w roku powinny siostry się spowiadać za pozwoleniem opatki. 13 I niech nie mówią wtedy rzeczy, nie należących do spowiedzi i zbawienia duszy. 14 Siedem razy niech siostry przyjmują Komunię św., mianowicie: w Boże Narodzenie, w Wielki Czwartek, w Wielkanoc, w Zielone Świątki, we Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny, w uroczystość świętego Franciszka i Wszystkich Świętych. 15 Wolno kapelanowi odprawić Mszę św. w klauzurze dla udzielenia Komunii św. siostrom zdrowym lub chorym.

[Rozdział IV
Wybór i urząd opatki, kapituła, siostry piastujące obowiązki i radne]

1 Przy wyborze opatki siostry są zobowiązane zachować kanoniczny sposób wyboru. 2 Niech się postarają zawczasu, aby był obecny minister generalny lub prowincjalny zakonu braci mniejszych, 3 który słowem Bożym zachęci je do przeprowadzenia wyboru w całkowitej zgodzie i ku ogól-nemu pożytkowi. 4 Tylko profeska być wybrana. 5 Gdyby zaś została wybrana lub w jakiś sposób ustanowiona nieprofeska, nie należy jej słuchać, aż złoży profesję, zobowiązując się do zachowania reguły naszego ubóstwa. 6 Po śmierci opatki mają nastąpić wybory nowej opatki. 7 A gdyby kiedyś ogół sióstr uznał, że opatka nie nadaje się do posługi i wspólnego pożytku wszystkich, 8 niech siostry w sposób wyżej wymieniony wy-biorą sobie jak najprędzej inną na opatkę i mat-kę. 9 Wybrana niech rozważa, jaki ciężar wzięła na siebie i komu ma zdać rachunek (por. Mt 12,36; Hbr 13,17) za powierzone sobie owieczki. 10 Niech się stara innym przewodniczyć bardziej cnotami i świętymi obyczajami niż urzędem, aby siostry pociągnięte jej przykładem słuchały raczej z miłości niż z bojaźni. 11 Niech się wystrzega osobistych przywiązań, aby kochając bardziej niektóre nie gorszyła całości. 12 Niech pociesza smutne. Niech będzie również ostatnią ucieczką dla strapionych (por. Ps 32,7), bo jeśli one nie znajdą u niej skutecznego lekarstwa, może je ogarnąć rozpacz. 13 Niech we wszystkim zachowuje życie wspólne, a zwłaszcza w kościele, w sypialni, w refektarzu, infirmerii i w odzieży; 14 tak samo powinna to zachowywać wikaria. 15 przynajmniej raz w tygodniu powinna opatka zwołać siostry na kapitułę, 16 aby i sama, i one wyznały pokornie swoje wspólne i publiczne wykroczenia i zaniedbania, 17 a także by razem omówić sprawy dotyczące pożytku i dobra klasztoru. 18 Często bowiem Pan mniejszemu objawia to, co jest lepsze. 19 Nie wolno zaciągać poważnego długu bez wspólnej zgody sióstr i bez wyraźnej konieczności; należy to robić za pośrednictwem prokuratora. 20 Niech opatka ze swymi siostrami nie przyjmuje żadnego depozytu do klasztoru, 21 z tego bowiem powodu powstają często kłopoty i zgorszenia. 22 Dla zachowania jedności, wzajemnej miłości i pokoju wszystkie siostry na ważniejsze obowiązki klasztoru powinny być wybierane za wspólną zgodą wszystkich sióstr. 23 W taki sam sposób trzeba również wybrać przynajmniej osiem sióstr radnych, opatka zawsze powinna się ich radzić w sprawach, których wymaga sposób naszego życia. 24 Siostry także mogą a nawet powinny, jeśli to uznają za pożyteczne i stosowne, odsunąć pełniące obowiązki i radne, i na ich miejsce wy-brać inne.

[Rozdział V
Milczenie, rozmównica i krata]

1 Siostry niech zachowują milczenie od komplety do tercji; przepis ten nie obowiązuje sióstr po-sługujących poza klasztorem. 2 Niech milczą zawsze w kościele, w sypialni i w refektarzu w czasie posiłku. 3 W infirmerii wolno roztropnie rozmawiać, jeśli to służy wytchnieniu i posłudze chorych. 4 Zawsze i wszędzie mogą się siostry porozumieć w rzeczach koniecznych krótko i głosem przy-ciszonym. 5 Nie wolno siostrom rozmawiać w rozmównicy lub przy kracie bez pozwolenia opatki lub jej wikarii. 6 Te, które mają pozwolenie, mogą jednak rozmawiać w obecności dwóch sióstr. 7 Do kraty zaś mogą się zbliżyć tylko w obecności co najmniej trzech sióstr wyznaczonych przez opatkę lub jej wikarię, spośród owych ośmiu sióstr wybranych przez wszystkie siostry na radne opatki. 8 Przepis powyższy obowiązuje również opatkę i jej wikarię. 9 Rozmowy przy kracie niech się odbywają jak najrzadziej, przy bramie - nigdy. 10 Krata powinna mieć od strony wewnętrznej zasłonę, którą można odsunąć tylko wtedy, gdy jest głoszone słowo Boże, lub gdy jakaś siostra ma z kimś rozmawiać. 11 Powinna mieć również drzwi drewniane dokładnie zapieczone dwoma różnymi zamkami żelaznymi. 12 Drzwi należy zamykać na oba klucze zwłaszcza na noc; jeden klucz niech ma opatka, a drugi - zakrystianka; 13 drzwi niech będą zawsze zamknięte, chyba że się słucha Boskiego oficjum lub zachodzą przy-czyny wyżej wymienione. 14 Żadna siostra nigdy nie może z nikim rozmawiać przy kracie przed wschodem słońca i po zachodzie. 15 Zasłony zaś w rozmównicy nie należy zdejmować, niech ona zawsze tam wisi. 16 W okresie czterdziestodniowego postu św. Marcina i w okresie Wielkiego Postu żadna siostra niech nie rozmawia w rozmównicy, 17 chyba że z racji spowiedzi lub z innej oczywistej konieczności; sąd o tym pozostawia się roztropności opatki lub jej wikarii.

[Rozdział VI
Obietnice świętego Franciszka; wyrzeczenie się posiadania]

1 Gdy najwyższy Ojciec niebieski raczył oświecić moje serce swoją łaską, abym czyniła pokutę za przykładem i według nauki świętego naszego Ojca Franciszka, niedługo po jego nawróceniu przyrzekłam mu wraz z moimi siostrami dobrowolne posłuszeństwo. 2 Święty zaś Ojciec, widząc, że nie obawiałyśmy się ani ubóstwa, ani pracy, ani trudów, ani poniżenia, ani pogardy świata, że uważałyśmy je raczej za rozkosz, powodowany miłością napisał nam taką regułę życia: 3 «Ponieważ z natchnienia Bożego zostałyście córkami i służebnicami najwyższego i największego Króla, Ojca niebieskiego i zaślubiłyście się Duchowi Świętemu, wybierając życie we-dług doskonałości Ewangelii świętej, 4 pragnę i przyrzekam osobiście - i przez moich braci - otoczyć was, tak jak ich, serdeczną troską i szczególnym staraniem». 5 Dopóki sam żył, wypełniał sumiennie tę obietnicę i chciał, aby bracia ją wypełniali. 6 Abyśmy zaś nigdy nie odstąpiły od przyjętego ubóstwa, ani my, ani siostry, które po nas przyjdą, jeszcze raz, na krótko przed śmiercią, napisał nam ostatnią swoją wolę tymi słowami: 7 «Ja, maluczki brat Franciszek, pragnę naśladować życie i ubóstwo Najwyższego Pana naszego Jezusa Chrystusa i Jego Najświętszej Matki, i wytrwać w nim aż do końca (por. Mt 10,22). 8 I proszę was, moje panie, i radzę wam, abyście zawsze trwały w tym najświętszym życiu i ubóstwie. 9 I strzeżcie się bardzo, abyście nigdy żadnym sposobem nie odstąpiły od niego pod wpływem czyjejś nauki lub rady". 10 I tak jak ja z moimi siostrami starałam się przestrzegać świętego ubóstwa, przyobiecanego Panu Bogu i świętemu Franciszkowi, 11 tak również opatki, które po mnie obejmą urząd i wszystkie siostry są zobowiązane nienaruszenie je zachowywać aż do końca, mianowicie: 12 ani osobiście, ani za pośrednictwem innej osoby nie przyjmować i nie mieć posiadłości lub własności, 13 ani czegokolwiek, co można by rozumnie na-zwać własnością, 14 chyba tylko tyle ziemi, ile wymaga stosowne życie w odosobnieniu klasztornym; 15 ziemia ta ma być uprawiana tylko jako ogród, na potrzeby sióstr.

[Rozdział VII
Praca]

1 Siostry, którym Pan dał łaskę, że mogą pracować, niech po tercji sumiennie i pobożnie odda-ją się pracy uczciwej i pożytecznej dla wspólnoty, 2 tak, aby oddaliwszy lenistwo, jako nieprzyjaciela duszy, nie gasiły w sobie ducha (por. 1Tes 5,19) świętej modlitwy i pobożności, któremu powinny służyć wszystkie sprawy doczesne. 3 Opatka lub jej zastępczyni powinna na kapitule, wobec wszystkich wyznaczyć pracę ręczną. 4 Tak samo należy postąpić, jeśli jacyś dobrodzieje przyślą ofiarę na potrzeby sióstr, aby się wspólnie za nich modliły. 5 Wszystkie otrzymane dary niech opatka lub jej wikaria za radą sióstr radnych obraca na pożytek wspólnoty.

[Rozdział VIII
Siostry nie powinny niczego nabywać na własność; zbieranie jałmużny; siostry chore]

1 Siostry niech niczego nie nabywają na własność: ani domu, ani ziemi, ani żadnej rzeczy, 2 lecz jako pielgrzymujące i obce (por. 1P 2,11) na tym świecie, służąc Panu w ubóstwie i pokorze, niech z ufnością posyłają po jałmużnę. 3 I nie powinny się tego wstydzić, bo Pan dla nas stał się ubogim na tym świecie. 4 W tym jest dostojeństwo najwyższego ubóstwa (por. 2Kor 8,2), że ono ustanowiło nas, moje najdroższe siostry, dziedziczkami i królowymi królestwa niebieskiego, uczyniło ubogimi w rzeczy doczesne, a uszlachetniło cnotami. 5 Ono niech będzie waszym udziałem i prowadzi do ziemi żyjących (por. Ps 142,6). 6 Do niego, najdroższe siostry, całkowicie przy-lgnijcie i dla Imienia Pana naszego Jezusa Chrystusa i Jego Najświętszej Matki nie chciej-cie nigdy niczego innego na ziemi posiadać. 7 Bez pozwolenia opatki nie wolno żadnej siostrze wysyłać listów i niczego przyjmować lub wydawać z klasztoru. 8 I tylko to wolno posiadać, co da lub na co pozwoli opatka. 9 Jeśli zaś siostrze przyślą coś rodzice lub inni ludzie, niech opatka każe jej to dać. 10 Siostra może tej rzeczy używać, jeśli jej potrzebuje, w przeciwnym razie niech z miłością da to potrzebującej. 11 A jeśli jej przyślą pieniądze, niech opatka za radą sióstr radnych zaopatrzy ją w rzeczy potrzebne. 12 Co się tyczy sióstr chorych, opatka powinna troskliwie się dopytywać sama i przez inne siostry o rady, potrawy i inne potrzebne rzeczy, których wymaga choroba, 13 i wedle miejscowych możliwości starać się tym potrzebom z miłością i miłosierdziem zaradzić. 14 Wszystkie bowiem siostry są zobowiązane tak troszczyć się o chore i służyć im, jakby chciały, aby im samym w chorobie służono (por. Mt 7,12). 15 Niech jedna drugiej z zaufaniem wyjawia swe potrzeby. 16 Bo jeśli matka kocha i pielęgnuje swą córkę cielesną, to o ile bardziej powinna siostra kochać i pielęgnować swą siostrę duchową! 17 Chore niech spoczywają na siennikach wypchanych słomą, a pod głową mają poduszki z pierza, 18 te zaś, które potrzebują wełnianych pończoch i materaców, mogą ich używać. 19 Siostry chore, gdy je odwiedzają przychodzące do klasztoru, mogą z nimi same zamieniać kilka dobrych słów; 20 inne zaś siostry, nawet mające pozwolenie, niech się nie ważą rozmawiać z osobami wchodzącymi do klasztoru, chyba w obecności dwóch sióstr radnych, wyznaczonych przez opatkę lub jej wikarię. 21 Przepis ten obowiązuje również opatkę i jej wikarię.

[Rozdział IX
Pokuty nakładane siostrom grzeszącym; siostry posługujące poza klasztorem]

1 Jeśli jakaś siostra za podszeptem nieprzyjaciela duszy zgrzeszy śmiertelnie przeciw naszej profesji, niech opatka lub inne siostry napomną ją dwa lub trzy razy; 2 jeśli się nie poprawi, niech przez tyle dni spożywa chleb i wodę w refektarzu przy wszystkich siostrach, ile dni trwać będzie w uporze. 3 Może nawet otrzymać większą karę, jeśli opatka uzna to za stosowne. 4 Dopóki siostra trwa w uporze, trzeba się za nią modlić, aby Pan oświecił jej serce ku pokucie. 5 Opatka jednak i siostry niech się wystrzegają gniewu i wzburzenia z powodu czyjegoś grze-chu, 6 bo gniew i wzburzenie utrudniają miłość nam i innym. 7 Gdyby się kiedyś, co nie daj Boże, zdarzyło, że jedna siostra da drugiej, słowem lub gestem, okazję do wzburzenia lub zgorszenia, wtedy ta, 8 która była przyczyną wzburzenia, niech natychmiast, zanim ofiaruje Panu dar swej modlitwy (por. Mt 5,23), upadnie pokornie do nóg drugiej i prosi o przebaczenie; 9 niech ją również z prostotą prosi, by wstawiła się za nią do Pana, aby jej przebaczył. 10 Tamta zaś, pamiętając o słowach Pana: Jeśli nie przebaczycie z serca, to i Ojciec wasz niebieski nie przebaczy wam (por. Mt 6,15; 18,35), 11 niech wspaniałomyślnie daruje siostrze całą wyrządzoną sobie krzywdę. 12 Siostry posługujące poza klasztorem niech nie pozostają tam długo, jeśli konieczność tego nie wymaga. 13 Powinny chodzić skromnie i rozmawiać mało, ku zbudowaniu wszystkich patrzących na nie. 14 Niech się stanowczo wystrzegają podejrzanych spotkań i narad z innymi. 15 Niech nie będą matkami chrzestnymi mężczyzn lub kobiet, aby nie dawać okazji do plotek i zamieszania. 16 Niech się nie ważą przynosić do klasztoru no-winek ze świata. 17 Niech nie wynoszą poza klasztor tego, co się u nas mówi lub dzieje, a z czego mogłoby po-wstać jakie zgorszenie. 18 A jeśli która siostra w swojej prostocie prze-kroczy te dwa zakazy, roztropności opatki zostawia się nałożenie pokuty według miłosierdzia. 19 Gdyby to jednak działo się wskutek złego nałogu, niech opatka poradzi się sióstr radnych i nałoży jej pokutę odpowiednią do winy.

[Rozdział X
Upominanie i poprawianie sióstr]

1 Opatka niech upomina i odwiedza swoje siostry oraz pokornie i z miłością nakłania je do po-prawy, nie wydając im poleceń przeciwnych ich duszy i naszej profesji. 2 Podwładne zaś siostry niech pamiętają, że dla Boga wyrzekły się własnej woli. 3 Dlatego mają ścisły obowiązek słuchać swoich opatek we wszystkim, co Panu przyrzekły zachowywać i co nie sprzeciwia się ich duszy i naszej profesji. 4 Opatka zaś niech im okazuje tyle dobroci, by mogły z nią rozmawiać i obchodzić się jak panie ze swą służebnicą. 5 Bo tak powinno być, aby opatka była służebnicą wszystkich sióstr. 6 Napominam i zachęcam w Panu Jezusie Chrystusie, by siostry wystrzegały się wszelkiej pychy, próżnej chwały, zazdrości, chciwości (por. Łk 12,15), troski i zapobiegliwości tego świata (por. Mt 13,22; Łk 21,34), obmowy, szemrania, niezgody i podziału. 7 Niech dbają o wzajemne zachowanie miłości i jedności, która jest więzią doskonałości (Kol 3,14). 8 Siostry nie posiadające wykształcenia niech się o nie nie starają, 9 lecz niech pamiętają, że nade wszystko powinny pragnąć mieć Ducha Pańskiego wraz z Jego uświęcającym działaniem, 10 modlić się zawsze do Niego czystym sercem i mieć pokorę, cierpliwość w utrapieniach i chorobie 11 oraz kochać tych, którzy nas prześladują, ganią i obwiniają, 12 bo Pan mówi: Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy królestwo niebieskie (Mt 5,10). 13 Kto zaś wytrwa aż do końca, ten będzie zbawiony (Mt 10,22).

[Rozdział XI
Przestrzeganie klauzury]

1 Furtianka powinna być osobą dojrzałą, roztropną i w odpowiednim wieku; w dzień niech przebywa blisko furty w celi otwartej bez drzwi. 2 Należy jej wyznaczyć jakąś odpowiednią po-mocnicę, aby mogła ją w razie potrzeby we wszystkim zastąpić. 3 Furta powinna być dokładnie zabezpieczona dwoma różnymi zamkami żelaznymi, zasuwami i ryglami. 4 Zwłaszcza na noc trzeba ją zamykać dwoma kluczami, z których jeden ma furtianka a drugi opatka. 5 Również w ciągu dnia nie można zostawić furty bez dozoru i jednym kluczem należy ją dobrze zamykać. 6 Niech siostry pilnie się starają, aby furta nigdy nie stała otworem, chyba gdy wymaga tego przyzwoitość i to jak najkrócej. 7 W ogóle nie wolno jej otwierać nikomu, kto chce wejść, jeśli nie ma pozwolenia od Ojca świętego lub od naszego kardynała. 8 Niech siostry nie wpuszczają do klasztoru nikogo przed wschodem słońca, ani nikomu nie po-zwalają wewnątrz pozostać po zachodzie, jeśli nie wymaga tego oczywista, słuszna i nieunikniona przyczyna. 9 Jeśli jakiś biskup dla udzielenia błogosławieństwa opatce lub konsekracji jakiejś siostry na mniszkę, lub dla innego powodu otrzyma pozwolenie na odprawienie Mszy św. wewnątrz klasztoru, niech się zadowoli jak najmniejszą liczbą towarzyszy i sług o dobrej sławie. 10 Jeśli zaś zajdzie konieczność wpuszczenia do klasztoru pewnych ludzi dla wykonania jakiejś pracy, niech opatka postara się postawić przy furcie odpowiednią osobę, 11 która tylko określonym pracownikom, a nie innym będzie otwierała. 12 Wszystkie siostry niech bardzo uważają, aby wchodzący wtedy ich nie widzieli.

[Rozdział XII
Wizytator, kapelan, kardynał protektor]

1 Nasz wizytator ma być zawsze z zakonu braci mniejszych, według woli i rozkazu naszego kardynała. 2 Powinien to być człowiek, którego nienaganne życie jest powszechnie znane. 3 Jego obowiązkiem będzie poprawić wykroczenia przeciw naszej profesji, jakich się dopuszczają tak głowa, jak członki. 4 Wolno mu w pomieszczeniu dostępnym dla wszystkich, gdzie go inni mogą widzieć rozmawiać z grupami sióstr czy z poszczególnymi siostrami o sprawach dotyczących wizytacji, według jego własnego uznania. 5 Także o kapelana, z towarzyszem klerykiem, roztropnym i dobrej sławy, oraz o dwóch braci niekleryków, świętego życia i uczciwości, 6 dla pomocy w naszym ubóstwie, którą zawsze miałyśmy od zakonu braci mniejszych, 7 prosimy jako o łaskę od tego zakonu, przez miłość Boga i świętego Franciszka. 8 Kapelanowi nie wolno bez towarzysza wchodzić do klasztoru. 9 Kiedy zaś wchodzą, niech będą w miejscu otwartym, aby jeden stale mógł widzieć drugie-go i aby inni mogli ich widzieć. 10 Wolno im wchodzić, by wyspowiadać chore, które nie mogą przyjść do rozmównicy, by udzielić im Komunii św., ostatniego namaszczenia i modlić się przy konających. 11 Na egzekwie zaś i uroczystą Mszę żałobną, dla wykopania lub otwarcia czy zakrycia grobu może wejść wystarczająca liczba odpowiednich ludzi, według uznania opatki. 12 Ponadto siostry są ściśle zobowiązane zawsze mieć za kierownika, opiekuna i stróża karności tego kardynała świętego Kościoła Rzymskiego, którego papież wyznaczy braciom mniejszym, 13 abyśmy zawsze poddane pod stopami tego świętego Kościoła i ugruntowane w wierze katolickiej (por. Kol 1,23) stale zachowywały ubóstwo i pokorę Pana naszego Jezusa Chrystusa i Jego Najświętszej Matki oraz świętą Ewangelię, jak to stanowczo przyrzekłyśmy. Amen.

[Zakończenie bulli]

Dan w Perugii, 16 września, w dziesiątym roku pontyfikatu Ojca świętego Innocentego IV. Nikomu nie wolno naruszać tej karty naszej aprobaty lub zuchwale się jej sprzeciwiać. Kto by się zaś na to odważył, niech pamięta, że popadnie w niełaskę Boga Wszechmogącego i świętych Apostołów Piotra i Pawła. Dan w Asyżu, 9 sierpnia, w jedenastym roku naszego pontyfikatu.